دات نت نیوک
X
GO

قيرهاي محلول ،از حل كردن قيرهاي خالص در حلال ها و يا روغنهاي نفتي بدست مي آيند. نوع و كيفيت قيرهاي محلول به كيفيت قيرهاي خالص اصلي، نوع و مقدار حلال بستگي دارد . هر اندازه مقدار حلالهاي نفتي در قيرمحلول زيادتر باشد، رواني آن بيشتر است. . عدم دسترسي به وسايل گرم­كننده قير، تجزيه شدن قير در حرارتهاي بالا، سرد شدن قير در هنگام كار، عدم امكان نفوذ آن در مواد معدني متخلخل، لزوم ايمني كارگران، آتش سوزي و صرف وقت باعث مي شود، كه در بعضي موارد از قيرهاي محلول استفاده شود. قيرهاي محلول در راهسازي براي اندودهاي سطحي، نفوذي، آسفالت سطحي، آسفالت سرد كارخانه اي و يا مخلوط در محل مصرف مي­شود. قيرهاي كندگير (MC) از حل كردن قيرهاي خالص در نفت سفيد تهيه مي شود كه عدد پسوند معرف ويسكوزيته قير بر حسب سانتي استوكس است. قيرهاي محلول بر اساس درجه گرانروي طبقه بندي مي شوند و بر حسب سرعت گيرش و نوع حلال به سه گروه زير تقسيم مي شوند.

  • قيرهاي زودگير يا تندگير (RC): اگر از بنزين براي حل كردن قير خالص استفاده شود، قير محلول را زودگير مي نامند. زيرا حلال موجود در قير در مدت كمي بعد از مصرف قير محلول، تبخير شده و قير اصلي بر جاي مي ماند.
  • قيرهاي كندگير (MC): قيرهاي كندگير از حل كردن قير خالص در نفت سفيد تهيه مي شود، كه سرعت تبخير نفت از بنزين كندتر و طولاني تراست.
  • قيرهاي ديرگير (SC):قيرهاي محلول ديرگير را علاوه بر حل كردن قير خالص در روغنها و حلالهاي ديرگير نفتي، مانند گازوئيل يا نفت سياه، مي توان مانند قيرهاي خالص، مستقيمًا از تقطير نفت خام بدست آورد كه در حالت اخير، هنوز روغنهاي حلال از آن جدا نشده است. گيرش كامل اين قيرها بعد از مصرف ، مدت زمان زيادي طول مي كشد.
17025
ISO 90001:2008
ISO/TS 29001
OHSAS 18001
ISO 14001:2004
HSE-MS OGP
ISO 10002:2004
ISO 10004:2012
CE Mark